پیوند قلب: بازبینی چالش‌های ایمونولوژیک

Current Cardiology Reviews 

۲۵ ژوئن ۲۰۲۵ (۴ تیر ۱۴۰۴)

نویسندگان :  سارا اسدی اصل- سپهر صافدل- مهسا قیطاسی- محمد حسین نیک نام

چکیده

مقدمه: پاسخ‌های ایمنی علیه آلوگرافت قلبی، پیش از پیوند و در حین برداشت عضو از اهداکننده مرگ مغزی آغاز شده و ممکن است تا سال‌ها پس از پیوند تداوم یابد که در نهایت به اختلال عملکرد مزمن آلوگرافت منجر می‌شود. علیرغم پیشرفت‌های چشمگیر در مراقبت‌های پس از پیوند و داروهای سرکوب‌گر ایمنی، رد حاد سلولی، رد  وابسته به آنتی بادی و همچنین واسکولوپاتی مزمن آلوگرافت، تأثیر قابل توجهی بر بقای آلوگرافت قلبی و بیمار دارند.

روش‌ها: در این مقاله، یافته‌های اخیر regarding مکانیسم‌های مولکولی دخیل در پاسخ‌های التهابی قبل و بعد از پیوند قلب، از جمله التهاب ناشی از اهداکننده مرگ مغزی، رد حاد سلولی،رد  وابسته به آنتی بادی و اختلال عملکرد مزمن آلوگرافت، همراه با رویکردهای درمانی نوین برای مدیریت آن‌ها خلاصه شده است. در پایان، پیشرفت‌های اخیر در زمینه بیومارکرهای پیش‌آگهی و تشخیصی برای عوارض ایمونولوژیک ارائه شده و مروری بر امیدوارکننده‌ترین بیومارکرهای شناسایی شده تا به امروز صورت گرفته است.

یافته‌ها: به دنبال پیشرفت‌های اخیر در توصیف مکانیسم‌های مولکولی دخیل در ایمونوپاتوژنز رد آلوگرافت قلبی، برخی از سلول‌های ایمنی، سایتوکاین‌های پیش‌التهابی و مولکول‌های چسبندگی به عنوان اهداف درمانی برای پیشگیری یا درمان پاسخ‌های آلوایمیون مطرح شده‌اند. علاوه بر این، چندین مولکول مشتق از بافت پیوندی یا سلول‌های ایمنی، از جمله پپتیدهای ناترورتیک، تروپونین‌های قلبی، محصولات اگزوزومی، میکروRNAها و DNA آزاد سلولی مشتق از اهداکننده، به عنوان بیومارکرهای بالقوه برای پیش‌بینی یا تشخیص رد پیوند قلبی پیشنهاد شده‌اند.

نتیجه‌گیری: با توجه به نیاز به طراحی آزمون‌های غیرتهاجمی و کم‌هزینه برای تشخیص زودهنگام عوارض پس از پیوند و پیگیری مناسب گیرندگان آلوگرافت قلبی، بیومارکرهای خون محیطی می‌توانند گزینه‌های مناسبی برای این منظور باشند.

کلمات کلیدی: پیوند قلب؛ آلوگرافت‌ها؛ بیومارکرها؛ رد پیوند؛ پایش ایمونولوژیک؛ ایمونوتراپی.

لینک دسترسی به مقاله